Friday, 30 January 2015

நெகிழ்ந்த கணம்

நேற்று மாலை நண்பர் ஒருவருடன் கைத்தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டவாறே மேற்கு லண்டனிலிருந்து கிழக்கு லண்டனுக்கு தொடரூந்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.
பேசியவற்றில் பெரும்பகுதி தமிழிலும் அவ்வப்போது கருத்துப் பரிமாற்றத்துக்குத் தோதென்று பட்டபோது சிற்சில வசனங்கள் ஆங்கிலத்திலுமாக உரையாடல் தொடர்ந்தது.
தொடரூந்து நிலக்கீழ் பாதையில் (underground) நுழைந்த பிறகு தொலைபேசிச் சமிக்ஞை கிடைக்காமல் தொடர்பறுந்து போனது. பேசிக்கொண்டு போன நேரம் அருகில் யார் எவர் இருக்கிறார் என்று எதையும் நான் கவனித்திருக்கவில்லை. தொலைபேசியை அணைத்து விட்டுச் சாவகாசமாகச் சாய்ந்து அமரப் போனபோது, அருகிலிருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி - அவருக்கு 60-65 வயது இருக்கும் - குறுக்கிட்டார்:
'மன்னிக்கவும், நீங்கள் இவ்வளவு நேரமும் பேசிக் கொண்டிருந்த பாஷை என்னவென்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?' என்று வினவினார்.
'அது தமிழ்; எனது தாய்மொழி' என்று சிரித்தபடி பதில் தந்தேன்.
அவரும் மிகுந்த பூரிப்புடன் 'நான் அப்படித்தான் ஊகித்தேன்.. Your language is very musical' (இந்த வாக்கியத்தை எப்படி தமிழ்ப்படுத்துவது?) என்றார்.
'நீ அவ்வப்போது ஆங்கிலத்தையும் சரளமாகக் கலந்து பேசியது கேட்க அலாதியாக இருந்தது' என்றார்.
அவரோடு கொஞ்ச நேரம் பேச்சுக் கொடுத்தபோது சில விஷயங்கள் தெரிந்தது. அவர் ஒரு மருத்துவர். 38 ஆண்டு காலச் சேவையின் பிறகு தற்போது ஓய்வு பெற்றிருக்கிறார். மருத்துவ மாணவியாக இருந்த நேரம் பெங்களூரில் 6 மாதம் பணிபுரிந்திருக்கிறார். தமிழகம் பூராவும் பயணித்திருக்கிறேன் என்றார் பெருமிதத்தோடு.
நான் இலங்கையைச் சேர்ந்தவன் என்பதை அறிந்தபோது, சென்ற மாதம்தான் தனது மகள் யாழ்ப்பாணம் வரை சென்று வந்ததாகச் சொன்னார்.
"உங்களுக்கென்று வளமான, நெடியதொரு பாரம்பரியம், வரலாறு இருக்கிறது. உலகின் அந்தப் பகுதி எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஒன்று" என்றார்.
எல்லாவற்றையும் விட தான் மிஸ் பண்ணுகிற ஒன்று இருக்கிறது என்று சொன்னார்: 'நான் தென்னிந்தியாவில் இருந்தபோது தமிழகத்தின் ஏதோ ஒரு ஊரில் 5 ரூபாய்க்கு ஒரு மசால் தோசை சாப்பிட்டேன். இங்கிருக்கிற எத்தனையோ தென்னிந்திய ரெஸ்டோரண்டுகளில் சாப்பிட்டு விட்டேன். அந்த மசால் தோசைக்கு இணையாக இன்று வரை கண்டதில்லை' என்றார். :)

(ஜனவரி 25, 2015 ஃபேஸ்புக்கில் பதிந்தது)