Friday, 30 January 2015

மௌன விழித்துளிகள் - ஒரு குறிப்பு

பார்த்துக் கொண்டிருப்பது ஒரு திரைப்படம் என்ற உணர்வு தோன்றாமல் ஒரு காட்சியோடு நாம் ஒன்றிப்போய் விட முடிகிறது என்றால் அதுவே அந்தப் படைப்பின் வெற்றி. அண்மையில் இளங்கோ ராமின் 'மௌன விழித்துளிகள்' குறும்படம் பார்த்தேன். படத்தின் முடிவில் இந்த எண்ணம்தான் தோன்றியது.
அதிகம் பின்னல்கள் இல்லாத, எளிமையான - அதேநேரம் ஆழமான - ஒரு கதையை உணர்வைத் தொடும்படி பன்னிரெண்டு நிமிடப் படமாக்கியிருக்கிறார்.
முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்தோடு முடிவுக்கு வந்த யுத்தத்தில் இளங்கோ ராமின் படம் சித்தரிப்பதைப் போன்ற எண்ணற்ற கொடுங்கதைகள் நிகழ்ந்திருக்கும். இந்தக் கதைகளைத் தூர இருந்து கேட்டு, ஒன்றும் செய்ய இயலாத கையறு நிலை வயப்பட்டவர்களாய் குமைவும் குற்ற உணர்வும் அடைந்திருக்கிறோம். இந்த மௌனத்தின் சுமையை, உறுத்தலை ஒரு கலைஞனால் இப்படித்தான் பதிவு செய்ய முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தக் குறும்படத்தில் நெகிழ்ச்சி தரும் இன்னொரு விடயம் உண்டு.
இனம், மதம், மொழி, சாதி முதலான எல்லா அடையாளங்களும் காலம், சூழல் சார்ந்து உருவாக்கப்பட்டவை, அடிப்படையில் எதுவித சாரமுமற்றவை என்ற உணர்வு எனக்குண்டு. சிங்களப் பேரினவாதத்தின் நசுக்கலில் 'நான் தமிழன்' என்ற உணர்வு ஒருவரிடத்தில் வலுப்பெறக் கூடும். வெள்ளை நிறவெறி மேலாதிக்கத்தின் கீழ் 'நான் கறுப்பன்' என்ற அடையாளத்தை முன்னிறுத்திக் கொள்ள விழைவது இயல்பானது.
ஆனால், சூழலின் நிர்ப்பந்தங்கள் மறைந்தால் இந்த அடையாளங்கள் கடக்கப்படக் கூடியவை; களைந்துவிடக் கூடியவை என்றே நம்புகிறேன்.
'மௌன விழித்துளிக'ளில் நடித்திருக்கும் கலைஞர்கள் சிங்களவர்கள் என்பதை படத்தின் முடிவில் எழுத்தோட்டத்தின் மூலம் அறிந்து கொண்டபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதில் பணியாற்றிய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களில் பெரும்பாலானவர்களும் சிங்களவர்களே.
ஆனால் தமிழில் உரையாடல் வெளிப்படும் விதம் எல்லாம் கச்சிதமாக அமைந்திருக்கிறது. தொழில்நுட்ப நேர்த்தி அத்தனை பூரணமாக இருப்பதே படத்தின் தொழிநுட்பம் பற்றி யோசிக்கத் தோன்றாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் என்றும் பட்டது.
விரைவில் இளங்கோ ராம் முழுநீளத் திரைப்படமொன்றைத் தர வேண்டும் என்பதே எனது எதிர்பார்ப்பு.