Friday, 10 January 2014

ஜெயமோகனின் மகாபாரதம்: எண்ணத் ததும்பும் சந்தம்

'வெண்முரசு' என்ற தலைப்பில் ஜெயமோகன் அவரது வலைத்தளத்தில் அன்றாடம் எழுதி வரும் மகாபாரதத் தொடரின் முதலாவது அத்தியாயத்தை சற்று முன்னம் மூன்றாவது முறையாக வாசித்தேன்...  பிரபஞ்சப் பேரியக்கம் தொடர்பான அந்தச் சித்திரத்தின் முதற் சில பந்திகளை ஒரே வேகத்தில் விருத்தங்களாக எழுதிப் பார்த்தபோது வந்து விழுந்தவை இவை... அடித்துத் திருத்திச் செம்மை செய்யப்படாத வடிவம்.. அது அந்தக் கணத்தின் அவசம்.. அதற்கு மேல் பாடல் அடி கிடைக்கவில்லை..

'வெண்முரசு' ஜெயமோகன் வலைத்தளத் தொடுப்பு

1
காலத் தழலின் வெம்பொறியைக்
காவுந் திருமா வேசரத்தே
நீலத் தரள நெடுந்துகிலாய்
நெகிழ்ந்து படரும் கிருட்ணநதி
ஓலத் தரங்கத் துமிகளெலாம்
ஒருபேர் அஞரின் கதைசொலுமாப்
போலத் துவள மருங்கினிலே
பொலியும் வனமாம் புஷ்கரமே

 (தரளம் - முத்து, தரங்கம் - அலை, அஞர் - துன்பம்)

2
இரவுத் திமிரன் கான்வெளியை
இறுகத் தழுவும் அவ்வேளை
அரவக் குலத்தின் பெருந்தேவி
அசையா மனத்தள், மானசை தன்
கருவிற் சுமந்த ஒருதிருவாம்
கனிந்த பாலன் ஆத்திகனை
மருவி அணைத்தோர் உரைநவில
வையங் கனத்துச் சிலிர்த்தெழுமே!!

3
ஆதி ரூபம் எதுவென நீ
அறிந்து தெளிக என் மைந்த!
பேத அபேதப் புனைவுநிலை
பெருக முதலாய் இவ்வெளியை
யாது கொல்லோ நிறைத்ததெனில்
இருளே அன்றி வேறில்லை 
பூதம் ஒத்துப் பேரிருளும்
புரண்ட தொற்றை நாகமென!!

4
கண்ணும் இல்லாக் கருநாகம்
காண வேறோர் பொருளில்லை
எண்ணம் இல்லை; இசைப்பில்லை
இச்சை இல்லை; இயக்கமெனும்
திண்ணம் இல்லை; திசையில்லை
தேறி அறியும் உணர்வில்லை
வண்ணம் இல்லை வார்ப்பில்லை
வார்த்தை ஒலிப்பு வகையில்லை

5
தன்னைத் தானே பின்கவ்வித்
தணிந்து கிடந்த பேரரவுள்
முன்னித் திரண்டே ஓரிச்சை
முகிழ்ந்த தப்பா! அதுபின்னே
முன்ன கர்ந்து விழியிரண்டாய்
முகத்தில் முளைத்துச் சுடர்ந்துயிர்த்தே
மின்னும் மதியாய்ச் செங்கதிராய்
மிதந்த தப்பா காரிருளில்!!

(11.01.2014 - 1 am)